باشد ؛ يعنى در آنان اشكال و ترديدى نيست . آنان را در گفته‌هايشان تصديق ، و به فقاهتشان اقرار دارند ؛ البتّه مقام فقاهتشان كمتر از طايفه‌ى اوّل است . آنان عبارتند از : « جميل بن درّاج » ، « عبداللَّه بن مسكان » ، « عبداللَّه بن بكير » ، « حمّاد بن عثمان » ، « حمّاد بن عيسى » و « ابان بن عثمان » . فقهاى امامى گفته‌اند : ابواسحاق فقيه - يعنى ثعلبة بن ميمون - معتقد بوده فقاهت « جميل بن درّاج » بيشتر از رفقاى او است . درباره‌ى گروه سوّم كه از شاگردان و راويان امام هفتم و هشتم عليهما السلام هستند نيز چنين مىنويسد : في تسمية الفقهاء من أصحاب أبي إبراهيم وأبي الحسن الرضا عليهما السلام : أجمع أصحابنا على تصحيح ما يصحّ عن هؤلاء وتصديقهم وأقرّوا لهم بالفقه والعلم ، وهم ستّة نفر آخر دون ستّة نفر الّذين ذكرناهم في أصحاب أبي عبداللَّه عليه السلام . منهم : « يونس بن عبدالرحمن » ، و « صفوان بن يحيى بيّاع السابري » ، و « محمّد بن أبي عمير » و « عبداللَّه بن المغيرة » و « الحسن بن محبوب » و « أحمد بن محمّد بن أبي نصر » . وقال بعضهم : مكان « الحسن بن محبوب » « الحسن بن عليّ بن فضّال » ، و « فضالة بن‌أيّوب » . وقال بعضهم : مكان « فضالة بن أيّوب » ، « عثمان بن عيسى » . وأفقه هؤلاء يونس بن عبدالرحمن وصفوان بن يحيى . « 1 » اصحاب ، اجماع دارند بر صحيح شمردن روايتى كه سندش تا اين افراد صحيح باشد . آنان را تصديق مىكنند و به مقام علمى و فقهى آنان اقرار دارند . ايشان غير از شش نفرى هستند كه در اصحاب امام صادق عليه السلام نامشان ذكر شد . اسامى آنان عبارت است از : « يونس بن عبدالرحمان » ، « صفوان بن يحيى بيّاع سابرى » ، « محمّد بن ابىعمير » ، « عبداللَّه بن مغيره » ، « حسن بن محبوب » ، و « احمد بن محمّد بن ابىنصر » . بعضى از فقها « حسن بن على بن فضّال » و « فضالة بن ايّوب » را به جاى « حسن بن

--> ( 1 ) . المختار من رجال الكشى ، ص 556 ، رقم 1050 .